Зацепило. Затронуло самые дальние уголочки моей души. Сейчас редко так бывает - смотришь новости, там песня на чужой страничке, как в чужом мире...
И слушая эту песню, как правило, никаких эмоций не возникает, но не в этот раз. С самых первых секунд будто током пронзило, и вот уж редкость - озадачилась переводом. По коже бегали мурашки, и не просто бегали, а паслись прямо таки. Волнительный момент, необычный и неописуемый. Странно все так, непонятно. Но в любом случае, приятно до безумия, чувство на грани реальности, напряжение души... и не найти подходящих слов)
Итак, NRM -
Здымай сядло,
Гасі сьвятло.
Па плечы сьнегу намяло.
Ці то ня сьнег,
Ці проста час
Зьмяняе сьвет,
Зьмяняе нас.
Растуць дамы
Пасьля дажджу.
Будуем мы
Сваю мяжу.
Будуем мы
Магутны мур,
Каб там схаваць
Сваю душу.
Лёгкія-лёгкія
Нашы далёкія.
Цяжкія-цяжкія
Блізкія нашыя.
Сьветлыя-сьветлыя
Нашы памерлыя.
Цёмныя-цёмныя
Нашы штодзённыя.
У сьветлым сьне
Ці ў цёмных днях
Сказалі мне,
Што ты - мая.
Ніхто нічый.
Усе свае.
І кожны дбае пра сябе.
І кожны сам
Сабе бальзам
На раны лье начной парой.
І мы глядзім
Бязглузды фільм,
Дзе кожны - сам сабе герой.
Лёгкія-лёгкія
Нашы далёкія.
Цяжкія-цяжкія
Блізкія нашыя.
Сьветлыя-сьветлыя
Нашы памерлыя.
Цёмныя-цёмныя
Нашы штодзённыя.
Было і ёсьць.
І наша злосьць,
Нібыта ў глытках нашых косьць.
Над намі страх,
Нібыта сьцяг.
І мы жывем, нібы ў гасьцях.
Зьбірай сяброў,
Запальвай газ.
Усё стагодзьдзе - дэкаданс.
Здымай сядло,
Гасі сьвятло.
Па плечы сьнегу намяло.
Лёгкія-лёгкія
Нашы далёкія.
Цяжкія-цяжкія
Блізкія нашыя.
Сьветлыя-сьветлыя
Нашы памерлыя.
Цёмныя-цёмныя
Нашы штодзённыя.