Hamile kadının karnınmda 2 bebek: biri tanrıya inanan, biri inanmayan. İnanmayan: Sen doğumdan sonra olan hayatananır mısın?
İnanan: Tabii ki. Doğumdan sonra hayat vardır. Biz gelecek için daha hazır, daha güçlü olmak için buradayız.
İnanmayan: Bu saçmalık ama! Doğumdan sonra hayat yoktur! O hayat nasıl olabileceğinden hiç haberin var mı, onu hayal edebilir mısın?
İnanan: Detayları tahmin edemem, ama inanırım ki: orada daha ışıltılı ve biz, olabilir, yürüyebilecek ve kendi ağızımızla yemek yeyebileceğiz!
İnanmayan: Çok mantıksız! Bu imkansız! Gülünç! Bize yemek sağlayan göbek kordona sahibiyiz. Ben sana şunu söylemek istiyorum: doğumdan sonra hayat yoooktur! Çünkü hayatımız - bu göbek kordonu - zaten çok kısa!
İnanan: Ben eminim bu mümkün! Sadece biraz değişik olur! bunu hayal edebilirim bile!
İnanmayan: Amam oradan bu zamana kadar hiç kimsa geri dönmedi! Doğumla hayat sadece bitiyor. Ayrıca hayat - karanlıkta zülüm dolu acıdır.
İnanan: Hayır hayır! Doğumdan sonra hayatımız nasıl görünecek ben kesin söyleyemem ama herhalde annemiri göreceğiz ve o bizi koruyacak!
İnanmayan: Anne? Sen anneye inanır mısın? ha! Neredeymiş anne o zaman? İnanan: Etrafımızda her yerde! Biz onun içindeyiz ve onun sayende hareken edip yaşayabiliyoruz! Anne olmazsa biz de olamayız.
İnanmayan: Aptallık! Ben hiç anne görmedim. Anne yok, bes belli. İnanan: Sana katılamıyorum. Bazen etrafımızda herşey sakinleşip durduğunda, onun şarkısı duyabiliyorsun, bizim dünyamız nasıl okşadığını hissedebilirsın... Ben kesin inanıyorum: hayatımız ancak doğumdan sonra başlar!
